Beiträge zur Pfälzer Mundart

Hier gelangen Sie zur Suche

Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010 (2 Beiträge)
2009 (2 Beiträge)
2008 (2 Beiträge)
2007 (2 Beiträge)
2006 (2 Beiträge)
2005 (2 Beiträge)
2004 (2 Beiträge)
2003 (2 Beiträge)
2002 (2 Beiträge)

Es wurden 3 Beiträge in Pfälzer Mundart gefunden.

Aus mir is was worre

Edith Brünnler, Ludwigshafen

He-a, aus mir is was worre. Des hätt a känner gedenkt, domols im Hemshof …
Vor ugfähr drei Johr hot des agfange. Do hot mich moin Chef zu sich gerufe un hot gsaat: „Sie haben sehr gute Arbeit geleistet. Alle Achtung! Ich könnte Sie mir durchaus in einer höheren Postion vorstellen, nur Ihr Outfit …“.
Do haww’ich die Jeanshosse in de Schrank geraamt und hab mer drei Koschdiemcher gekaaft: in Dunkelgrien, dezendem Beige un Anthrazit – des dät immer elegant wirke, hot die Verkoiferin gsaat.
„Henn se dich jetzt soweit?“, hot moi Froindin gfroocht. Awwer ich hab gelacht un hab gsaat: „Jo, des sin doch bloß Klamodde! Des verännert doch net de Mensch!“.
A – moin Chef, der hot sich gfräät. Der hot mer dann Rhetorik-Kurse empfohle, dass ich lern iwwer nix zu redde, awwer dodefu viel un mit jedem. Er hot gsat, des braucht mer, wammer Karriere mache will. In emme annere Kurs henn se mer gezeigt, wie mer Hummer isst, un dass mer’s Besteck vun auße nooch inne nimmt un so. ’S war schun intressant. Ich mään, fer moi Froindin haww’ich do nadierlich kä Zeit mer ghabt. Des waren jo alles Owendkurse. Awwer die hätt des sowieso net verstanne.
In dere Zeit war ich aach oft uff so After-Work-Parties. Des mit dem Hummer hab ich do allerdings net gebraucht. Do gebts meischtens doch eher Hähncher- bähncher – all you can eat, die Kategorie. Des Kloore an so’re After-Work-Party is, du braugscht dich net umzustelle. Du triffscht die gleiche Leit wie im Gschäft, die redden iwwer die gleiche Sache – es is nur gut. Un du kannsch Kontakte knipfe mit Heechere, wääscht, un die helfen der dann weiter nooch owwe.
Johoo, ich hätt mich schun als a gern mit moinere Froindin getroffe, awwer helft mer des weiter? Nä! Alla!
Un noch’m dridde Englischkurs hawwisch dann a uff Gschäftsrääs gedirft. New York – Sao Paulo – hi un zurick.
In New York, do hawwisch den American Way of Life kennegelernt. Also des geht so: Jeder froocht dich, wie der’s geht, awwer eigentlich interessiert’s kä Saun un du muscht immer bloß saache: „n’good“ – un bleed grinse. Des is so schä ääfach. Bei uns, wann dich änner froocht, do muscht iwwerlegge, was verzehlscht dem, hoscht Vertraue zu’em odder net – un do saagsch ääfach: „n’good“. In Sao Paulo, do braugsch des net. Do braugsch bloß en gude Maache fer des gebrodene Flääsch am Spieß un e gudi Lewwer un drei Sprich:
Erschtens: „Also wer so ein Essen in der Churrascaria noch nicht erlebt hat, dem fehlt wirklich was.“
Zwäddens: „Mir is schon wieder nach’m Caipi“
un Driddens: „Mein Gott sind die Menschen hier arm. Da kann man ja froh sein, wenn man nicht entführt wird.“
Uff so’re Gschäftsrääs reddsch jo bloß englisch odder hochdeitsch. Jo, un dann haww’ich mer des Hochdeitsch a fer dehääm agewähnt.
Es wirkt einfach viel professioneller. Nach der Reise hatte ich endlich ’n bisschen Luft. Da habe ich auch meine Freundin mal wieder besucht und sie in ein Restaurant eingeladen. Aber – es war ein Desaster! Als ich ihr einen Prosecco als Aperitif vorgeschlagen habe, da sagt sie doch tatsächlich zu mir: „Ich hab frieher kä klääni Reblaus getrunke, no mach ich’s heit a net. Hosch kä Geld fer’en Riesling Sekt?“
Na ja. Ich habe ihr dann von der Reise erzählt und dass ich mein berufliches Spektrum entscheidend erweitert habe – und was war ihre Reaktion?
„Hääst des, du konnsch jetzt nix mehr richtich, redscht awwer iwwerall mit?“ Ich hab ihr das nicht übel genommen. Uns trennen einfach Welten. Die eine entwickelt sich eben weiter, und der andere kann da nicht Schritt halten. Sie hat auch nicht verstanden, dass im Zeitalter der Globalisierung Flexibilität und Spontaneität gefragt sind. Erzählt sie mir doch, ihre Schwester sei mit dem dritten Kind schwanger, und der Mann werde jetzt nach Leipzig versetzt, und alles sei so schrecklich.
Da sag ich: „Das ist doch toll. Die sollen das doch als Chance nehmen. Der Mensch braucht Herausforderungen.“
Wie ich widder zu mer kumme bin, hab ich erfahre, dass se mer die Dekantierkarraff iwwer de Kopp ghaache hot. Ich hab nimmi gewisst, wer ich bin; awwer ich hab uff äämol widder pälzisch geredt.
Wo ich dann aus’em Krangehaus raus war, bin ich als erschdes durch de Hemshof geloffe, die alde Plätz suche. ’S war schun troschtlos. ’S Leinerhäusl is abgerisse, de Hemshofmarkt uff’m Gördelerplatz besteht bloß noch aus drei Ständ, un ob die Ficke Paula noch ihr Wertschaft hot, des hab ich mich gar nimmi getraut zu gucke.
Awwer vielleicht gebt’s jo do in de Näh irgendwo noch so es richtich aldes Woilokal. Do det ich jetzt gern mit Eich en Schoppe Riesling trinke. Ich hab allerdings nicht viel Zeit. Ich muss heute noch auf’n Short-Trip nach L.A., Teambuilding-Training, sorry.
Ja, sehn’er, aus mir is was worre. Ich wäß bloß net so recht, was.

2007, Kategorie: Prosa
Beitrag anhören: mawdh07-was_worre.mp3 (6,26 MB)

Mer määnt’s jo bloß gut

Edith Brünnler, Ludwigshafen

He-a, geht’e eich als a so? Do määnscht’s gut mit de Leit un was isses End vum Lied? Du krigscht’s äfach net gedankt.
Nemme mer mol die junge Nochbersleit, wu vor e paar Daach newer uns eugezooche sin. An sich ganz liewe Leit! Sie hot mich a glei zum Kaffee eugelade, dass mer uns e bissel näher kennelerne, hot extra en Keeskuche gebacke, nooch’m Rezept vun ihre verschdorwene Großmutter. Ach, war der drugge! Wahrscheunlich kennt die Fraa heit noch lewe, wann se net an ihrm ägene Keeskuche verschtickt wär. Des hawwisch erre agsaat. Ich mään, ich bin jo do de Deitsche Michel, gell!
„Katrin“, hawwisch gsaat, „ich geb Ihne mol meu Keeskuche-Rezept. Sie werre sehe, des is hunnertmol besser.“ Die war gonz sproochlos vor lauder Frääd. Tja, nur des is dann a so gebliwwe bis heit. Die red kä Wort mehr mit mir. Leit gebt’s. Un debei – a, mer määnt’s doch bloß gut.
Links vun uns, es Huwers, die wohnen jo schun länger do. Denne ihr zwää Buwe sin praktisch bei mir uffgewachse – uff de annere Seit vum Zaun nadierlich, awwer trotzdem – bei dem Gschrei, was die immer im Gaade gemacht hän, do hosch gemäänt, die stehen bei uns im Wohnzimmer. Awwer mer secht jo nix, mer will jo ken Streit. Die Klügere gebt nooch. Ja, so bin ich. Wu die dann letschd Johr Fuchzeh worre sinn, die Freckling, do hänn die so Planze in de Gaade gsetzt, spät noochmittags, ’s war schun fascht dunkel. Ganz klä ware die un die Blätter henn ausgsehe, wie so Händ mit fünf Finger. Newer die Eib henn se se geplanzt, dasse jo käner sieht. Awwer seit ich mer uffem Flohmarkt des Nachtsichtglas gekaaft hab, do macht mir so schnell käner mehr was vor. Meun näggschter Griff war zum Telefon. A, glaawen Ihr, die planzen den Hanf, fer sich Pullover draus zu stricke? Der Bolezischt war arg ufreundlisch, bloß weil ich meun Name net saache wollt. Awwer mer will jo kän Ärger mit de Nochbarn. Mer määnt’s jo bloß gut.
Wu der Strääfewache dann kumme is, hawwisch mich glei hinner meun Kerschlorbeer gschtellt – ich hätt den jo schun längscht rausgemacht, des hässlich Ding, awwer es sieht dich halt käner hinnedro, wääscht. Bloß, wu der Bolezischt dann gemäänt hot, do hätt wohl jemand schun Halluzinatione, bevor der Waldmääschder, den wu die Buwe geplanzt henn, iwwerhaupt blieht, do bin ich donn ins Haus gange. Des muss ich mir net aheere, nur weil ich mich um meu Mitmensche kimmer. Mer määnt’s jo bloß gut. Un zu allem Iwwerfluss redden es Huwerss jetzt a nix mehr mit mir. Wie die do druff kumme sinn, dass ich des gewese seu kennt mit derre Azeig, des is mir bis heit e Rätsel.
Odder de Herr Kreiselmeyer am End vun de Strooß – do wu frieher es Renners gewohnt henn – wu der eugezoche war, nooch eme Verteljohr hot der Gaade ausgsehe – Ihr machen Eich kä Bild. E Riesegrundstick un bloß Ukraut – Ukraut, wu’d higeguckt hoscht. Des hot mer in de Seel weh gedoh. Es is jo awwer a schwer fer en Mann, allä so en große Gaade zu versorge. Ich hab dann gewaad, bisser in Urlaub war un bin niwwer gange. Ich hab jo noch de Schlissel vun de Fraa Renner ghatte. Vier Daach hawwisch do driwwe gschafft. Ich hab als ausgsehe wie e Marsmännel, wu ich des giftische Ukrautvernichtungsmittel gschpritzt hab, awwer annerschd wärscht denne Planze net Herr worre. Dodefier hot’s donn aa widder schä ausgsehe. Fascht so wie der japonische Gaade vun de Fraa Renner. Wu er dann aus’em Urlaub zurick war, bin ich niwwer zu’m un hab freudestrahlend gsaat: „Herr Kreiselmeyer, in dem Gaade wachst die näggschte 20 Johr kä Ukraut mehr.“ Ich hab gedenkt, der krieht en Herzkaschber. Der hätt jo mol vorher saache kenne, dass er en Nadurkoschtlaade hot, wu er des Ukraut fer deier Geld verkaaft. Awwer nä, do redden se nix mit ääm un wann mer’s dann gut määnt, isses a verkehrt.
Kennen Ihr eigentlich die Fraa Mechtersheimer vunn schräg geggeniwwer? Die is jo so fleißisch. Fünf Kinner hot se großgezooche – un dann seh ich doch derre ihr’n Alde mit re Annere unne am Rhoi uff re Bank. Was die do gemacht henn, so Werter nimmt eune anständische Frau wie ich gar net in de Mund. Ich mään, seunere Fraa hawwisch’s nadierlich saache misse. Des war ich re äfach schuldisch. Ach Gott, war die fertisch. Ihre hotter nämlisch gsaat ghatte, er wär gschäftlich unnerwegs. Ich hab se dann getreescht un hab gfroocht, ob s’en vielleicht vernoochlässigt hätt, weil er sich e Anneri gsucht hot. Ich mään, mer will jo bloß helfe. Awwer wu se mich do dann nausgschmisse hot, hawwisch mich a nimmi um des Ganze gekimmert. Des muss ich mer jo net adue. Do määnt mer’s gut un dann so was.
Es hot sich iwwerischens später a ohne mich uffgeklärt. Des war der gar net. Awwer diese Ähnlichkeit. Des hätten Ihr a net ausenanner halte kenne.
Ja, un jetzt waad ich halt druff, dass jemand neier herziegt. Wonn so gar käner mehr mit em redd, des is schun bitter. Moiner saacht immer: „No loss halt die Leit in Ruh!“ Awwer ich kann doch net newedro stehe un zugucke, wie die ganz Welt um mich rum in Scherwe fallt. Do muss mer doch helfe. A, mer määnt’s jo bloß gut.

2008, Kategorie: Prosa, Platz 1
Beitrag anhören: mawdh08p_merMaents.mp3 (4,97 MB)

Die Kombi-Diät

Edith Brünnler, Ludwigshafen

„He-a geht’s eich a so? Wann die erscht Friehjohrssunn am Himmel steht, is mer glei en ganz annere Mensch. Do werren die dunkle Winterkläder uff de Speicher geraamt, mer holt die hell Hoss vun letztschd Johr aussem Schrank, schluppt neu un – sie is zu eng. Awwer so is des net bloß mit dere Hoss, so is des mit alle Klamotte. Debei – frieher henn die im nägschte Johr immer noch gebasst. Ich hab mer des long net erkläre kenne, awwer jetzt wäß ich, woher des kummt. Des liggt an derre Heizungsluft. Ja, des hot en Professer in de letzschte Ausgab vun „Frau vor dem Spiegel“ gschriwwe odder wie des Heftel hääßt. Heitzudaach sin die Heiser im Winter doch viel wärmer wie frieher. Deswege is die Luft a viel druggener. Un die ziegt dann die Feichtigkeit aus dem Holz vun de Klääderschränk. Um des widder auszugleiche, holt sich des Holz die Feichtigkeit aus de Klamotte, wu do drin hängen un dodurch schrumpfen die. Un es nitzt a nix, wann’d der neie Klääder in de gleiche Greeß kaafscht. Die nähen nämlich die ganz Friehjohrskollektion schun im Herbscht un lagern die iwwer Winter in Holzschränk. Un was do bassiert, des hawwisch eich jo grad erklärt. Do bischt machtlos degege. Do konnscht der bloß jedes Johr greeßere Klamotte kaafe – odder halt abnemme.
Ich hab mich des Johr fer e Diät entschiede. Awwer do gebt’s jo so viele – do wääscht garnet, welles die richtig is. Ich hab mer mol vorsichtshalwer glei e ganzi Dutt voll Diätbicher gekaaft – un drei Stickelcher Obsttort, als Belohnung fer meun Entschluss. Dann hawwisch mer’s uff de Couch gemietlich gemacht un hab mer vorgschtellt, wie’s wär, am Daach mit e paar Salädelcher auszukumme un owends als Schlemmerei e abgezoochenes Hähnchebäh zu esse – ohne Fritte. Warum ich mer des bloß vorgschtellt hab? Ei, weil des erschte Diät-Buch ghäße hot: „Abnehmen beginnt im Kopf“. Ich saach’s eich glei: Es hot net funktioniert. Nooch 14 Daach hawwisch die Diät abgebroche.
Es nägschte Buch war „Schlank im Schlaf“. Des kennt gehe, hawwisch gedenkt. Schloofe du ich jo gern. S’war a grad Wocheend. Des is immer ginschtisch fer so e Diät azufange, weil sich der Kerper do in Ruh umstelle kann. Freidaach Owend nooch em Schaffe hawwisch mich glei hiegeleggt und hab mer gedenkt, jetzt bleib ich ligge bis am Mondaach Morge. Zum Esse wär ich nadierlich uffgstanne awwer fer sunscht nix. Do hätt ich jo immer noch mehr gschloofe wie gesse un deswege hätt die Diät a bschtimmt geklappt, wann am Samsdaach Middaach net moi Freundin dezwische kumme wär. Ach, hottse gsaat, des wär jo alles Quatsch, was ich do mach. Ich sollt uffsteige un mit re Jogge geh. Bewegung wär iwwerhaupt ’s änzigschte Mittel fer abzunemme.
Joo, hawwisch gedenkt, die is so derr wie en Reche, die werd’s wisse. Un was war’s End vum Lied? Owends hot mer alles weh gedoh un ich hab Hunger ghatte wie’n Wolf. Wann die net dezwische kumme wär, hätt ich heit vielleicht e Figur wie die Heidi Klum. Hätt se mich mol ligge losse …
Awwer so schnell geb ich net uff. Es dritte Buch hot „One Day Diet“ ghäße, Ein-Tages-Diät. Erscht hawwisch gedenkt, des is jo klor, än Daach Diät un dann widder normal esse un schun nimmscht ab. Vun wege! Do derf mer än Daach in de Woch gar nix esse – fer immer. So ein Quatsch. Des war bestimmt en Iwwersetzungsfehler. Des kennt mer jo vun denne chinesische Uffbaualeitunge fer die Schränk aussem Baumarkt – hauen auf Mutter mit Hammer un so. Awwer net mit mir. Des Buch hawwisch glei fortgschmisse.
Am nägschte Daach hot in de Zeitung gschtanne, die ganze Diäte dete nix nitze, weil se viel zu ä-seitisch wären. Hinnenooch hätt mer bloß Häßhunger uff Sießes un dann käm de Jojo-Effekt. Des hot mich uff die Idee gebrocht mit derre Kombi-Diät – äfach e Kombination aus verschiedene Diäte. Do is alles drin, du kriggscht kän Häßhunger uff irgendwas un nimmscht trotzdem ab – weil s’is jo Diät. Also dass do noch käner vor mir druff kumme is. Fer morgens hawwisch mer die zwä Nutella-Breetcher aus „Schlank im Schlaf“ rausgsucht, weil mer dann zufrieden in den Tag startet, schreiwe se. Hot a gschtimmt. Fer mittags e a-stännische Portion aus „Dinner Cancelling“- do kann mer soviel esse, wie mer will, bloß ab Viere gar nix mehr – awwer fer Owends hawwisch jo sowieso e anneres Buch ghatte. Do war nämlich e Kohlehydratmahlzeit aus „Trennkoscht für Berufstätige“ ogsaat, also im Klartext: drei Weck. Weil ich jo awwer aus „Schlank im SchIaf“ gewisst hab, dass Eiweiß nachts zehrt, hawwisch mer bissel Hausmacher druff gelegt. Nur – ganz wichtig – immer ohne Gurke – des soll mer nämlich gar net esse, des saure Zeig – bei känere Diät. Glaawener des, ich hab mich als owends rischdich zwinge misse, dass ich die drei Weck noch pack. Awwer in „Glücklich mit der Traumfigur“ hot gschtanne: „Abends niemals hungrig ins Bett!“ Nooch 14 Daach hawwisch mich uff die Woog gschtellt – un was war? Drei Kilo mehr! Was ich uff mich genumme hab – un alles fer die Katz!
Do hot Moiner gsaat: „Des is jo kä Wunner, dass du net abnimmscht, wann du immer dehäm hockscht un Diät-Bicher liescht. Do denkscht nadierlich bloß noch ans Esse. Du muscht unner Leit. Werscht sehe, do bischt abgelenkt.“
Jo, hawwisch gedenkt, prowiere kann ich’s. Un ich muss ehrlich saache, er hot Recht ghatte. Ich hätt mer die ganze Diäte spare kenne. Heit, mit denne klore Leit do un ich mittedrin, e Schlachtplatt fer nochher is bestellt, zwä Rieslingschorle hawwisch schun getrunke – ich bin so abgelenkt, ich denk wirklich iwwerhaupt nimmi ans Esse.

2010, Kategorie: Prosa
Beitrag anhören: 2010_Kombidiaet.mp3 (14,32 MB)

Ende der Beiträge zur Pfälzer Mundart.

Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010 (2 Beiträge)
2009 (2 Beiträge)
2008 (2 Beiträge)
2007 (2 Beiträge)
2006 (2 Beiträge)
2005 (2 Beiträge)
2004 (2 Beiträge)
2003 (2 Beiträge)
2002 (2 Beiträge)