Beiträge zur Pfälzer Mundart
Hier gelangen Sie zur Suche
Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002
Es wurden 3 Beiträge in Pfälzer Mundart gefunden.
Ach Gott, unsern Einstein!
Hanns Stark, Bobenheim-Roxheim
Ach – Gott,
ich will jo gar ned klaa’,
ich will bloos, liewer Gott, was saa:
Du duuschd doch denke,
die G’schicke lenke,
Du machschd uns Mensche schääne G’schenke.
Guud, manchmo frood mer sich, warum!
Vediend hedd mers aa annerschrum!
Horch, Gott,
ich will jo aa bloos froo’,
bassierd Der, liewer Gott, aa moo
e klää Malleer,
wuu’d hinnerher
denkschd, dasses annerschd besser weer?
Weil sogar ich, sei mer ned bees,
so manches ääfach besser wääß!
Oh Gott,
jetz steigd Der b’stimmd die Gall!
„Der hod“, so denksch’d doch, liewer Gott, „en Knall!“
Frooschd, voller Groll,
was des dann soll!
„Warum nemmd der die Gusch so voll?
Warum kann ned der bleede Alde
soi Maul, wann er ned g’frood is, halde?“
Nää, Gott,
heer mer doch awwer bitte zu,
dann geb ich, liewer Gott, glei Ruh:
de Einstein hodd,
Du guder Gott,
vor fuffzich Johr schun misse fort!
Awwer moin Chef lebt guud un lang!
Naja – des war bloos so’n Gedanggegang.
2005, Kategorie: Lyrik, Platz 6
Beitrag anhören: mawdh05-10_einstein.mp3 (917,33 KB)
Blooß net noolosse!
Hanns Stark, Bobenheim-Roxheim
Dass ich’s nor immer widder mach!
Ich heer net uff, bin ich zu schwach?
Vun Johr zu Johr
nemm ich mer’s vor,
dodemit uffzuheere,
dem sieße Gift zu wehre,
oft hab ich mer des g’schwor.
Ään Drooscht: Ich mach’s net alle Woch.
Awwer halt hie un widder doch!
’s is wie en Zwang,
ich streib mich lang,
will mich doch net blamiere,
blooß, was helft’s Lammediere
wann ich dann doch aafang?
So sitz ich ball an de Maschien,
schreib Oifell uff, bevor se flieh’n,
fieg Wort an Wort,
schreib hie, streich fort,
un duu an viele Daache
edliches zammedraache,
schaff fascht wie im Akkord.
Bis jetz hot mer’s net viel gebrocht.
Un doch glimmt Hoffnung wie en Docht:
Äämol gelingt’s,
wer will, der zwingt’s,
mer muss blooß zeh soi, ringe,
aa ’s Gligg losst sich mol zwinge,
Geduld un Flääß, des bringt’s !
Un wann’s dann halbwegs ferdich is,
werd g’feilt, radiert, geännert, bis
aa ’s ledschde Wort
am rechde Ort,
am rechde Plätzel steht.
Wann’s nimmie besser geht,
schick ich’s voll Hoffnung fort.
Waad dann an jedem Daa uff Poscht,
ahnt ääner, was des Nerve koscht?
Dann, grad wie Hohn,
im nette Ton
steht drin im Brief:
Leischt widder schief.
So blatzt moi Illusion!
Endgildich – denk ich – is jetz Schluss!
Wu steht dann g’schriwwe, dass ich muss?
Schweer mer voll Groll:
Es Maß is voll!
Bin richdich bees
un spier nervees:
Des war’s fer mich, jawoll!
Awwer moin Roches leet sich ball,
fahr aa no Dannstadt, sitz im Saal,
heer jedem zu
un merk im Nu,
bei Gott, die sin net schlecht,
de Runck, die Gall, de Becht!
Un schun finn ich moi Ruh.
Tatsächlich dauert’s garnet lang,
dann isser widder do, der Zwang,
lei manchmol wach,
werr widder schwach,
ich spier, wie’s wirkt, des Gift,
un greif erneit zum Stift.
Dass ich’s nor immer widder mach!
2009, Kategorie: Preis des Kultur- und Heimatkreises
Beitrag anhören: blooss_net_noolosse.mp3 (3,84 MB)
Rock’n’Roll
Hanns Stark, Bobenheim-Roxheim
Er sieht kahle Äscht, wanner’s Fenschder nausguggt,
e Haus wisawie, wu die Sunn ve’schluggt.
Waade. Uff Mai, uff Auguscht, uff Dezember,
fiehle, als weer soi ganz Lewe Nowember.
Paar Mewelstigger waren erlaubt,
awwer um Wichdiches isser beraubt.
Hager die G’stalt, die Hoor groo un lang,
blooß halt statt Ledderdschiens was vun de Stang.
Geduldiche Worde, Gymnaschdik im Krääs,
Esse un Dringge – aldersgemäß.
All um en rum – mit Stegge, mit Rolle –
henn aa ehr ganz Lewe so was net wolle.
Er g’heert do net hie, geheert do net roi.
Resignation. Was halt soi muss, muss soi.
Gedanke, wu immer in ää Richdung ziehn,
zum brodelnde Lewe, zu de Mussik, de Biehn.
So alt wie er soi misst, so fiehlder sich net,
die Schweschder redd laut, is lieb un adrett.
Hell die Gardine, awwer dieschder die Daa,
er kann mit kääm redde – was soller aa saa?
Ve’lore geht manchmoo soin Bligg zu de Wand,
dann nemmder die Giddar nochmoo in die Hand,
browiert zwää, drei Riff, ve’sinkt in Gedanke,
es issem, als deet die Biehn unnerm schwanke.
Ää äänziches Mol noch – de Juuwl zu heere,
middedrin zu soi, wisse, dezu zu geheere,
äämoo noch fiehle, du bischt ehr Idol,
se himmeln dich aa, du bischt Rock’n’Roll!
Manchmoo im Radio was, do gehder mit,
macht uuwillkierlich e paar flodde Schrott,
de Riddmuss, de Gruuv sin noch innem drin,
awwer drauss kahle Bääm – un die Schwermut do hin.
Die Schweschder bringt Pille, er schiebt se beiseit.
En korze Moment nemmt se sich alsmoo Zeit,
dann redd se vun Geld, G’sundheit, Wohlstand, vun Statussymbol’,
un er niggt middem Kobb – un er denkt: „Rock’n’Roll!“
2010, Kategorie: Lyrik
Beitrag anhören: 2010_RockNRoll.mp3 (6,14 MB)
Ende der Beiträge zur Pfälzer Mundart.
Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010
2009
2008
2007
2006
2005
2004
2003
2002



