Beiträge zur Pfälzer Mundart

Hier gelangen Sie zur Suche

Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010 (2 Beiträge)
2009 (2 Beiträge)
2008 (2 Beiträge)
2007 (2 Beiträge)
2006 (2 Beiträge)
2005 (2 Beiträge)
2004 (2 Beiträge)
2003 (2 Beiträge)
2002 (2 Beiträge)

Es wurden 8 Beiträge in Pfälzer Mundart gefunden.

Währungsumstellung ...

Norbert Schneider, Rehborn

Wann doch nore ball
der Monert erum wär,
unn es neie Geld wär do!
hunn ich sellemols
wie oft gedenggt,
wie mer grad es Haus kääft harre,
wie mer die nei Inrichdung kriet harre,
wie mer es zwett Audo oogeschafft harre.
Die Ausziech hunn’s gezeijt:
Alsfort war es Kondo leer,
unn was war’s noch so lang hiene
bes zum Eerschde.

Nit, dass ich heit zu veel Geld hätt,
awwer alleritt kimmt mer de Gedangge:
Mensch, wie die Zeit devunrennt!
Hunn iwwehääbt kää Iwwerblick
iwwer mei Zeitkondo.
Wo stiehn ich dann allewei?
Hunn ich noch genuch Polschder
fa die eerschde Kersche vun dem gepossde Bäämche,
fa de Indian Summer in Kanada zum Fuffzichde,
fa die Dääf vun eme Enggelche irchendwann?
Hoffentlich ess es noch lang hiene
bes zum Letschde!

2002, Kategorie: Lyrik, Platz 5
Kein Audiobeitrag verfügbar!

Audobahnkreiz

Norbert Schneider, Rehborn

E Blumelaschder aus Holland
biet ab Richdung Großmart.
Zwää Audotransporder
mache Elefanderenne.
E Mercedes gibt Lichthup
weje dem Termin in Mannem.
De Newwel veschlickt dene Golf
memme Kinnerrädche uff em Dach.
E Beddongaudo wechselt die Spur,
will sich inordne noo Ludwichshafe ...

Alle paar Segunne
zobbelt de Fahrtwind
on dene frischgesetzde
Abbelbliedcher vor dem Kreiz,
dert, newer de Abfahrspur ...

2004, Kategorie: Lyrik, Platz 3
Beitrag anhören: mawdh-06-audobahn.mp3 (517,98 KB)

Vun Aaschpletscher unn Briggebauer
Orrer:
Die Sach mit dem Feier...

Norbert Schneider, Rehborn

Heit Moje war die Zeitung wirrer mol voll vun Leserbrief iwwer die Schul weje dem PISA-Babier. Die Kinn wischde zu wenich unn heitsedaachs mischt mer halt ääfach annerscht Schul halle wie die ganz Zeit, dass mer ebbes on se kreecht. Se wäre aach nimmi so gezoo wie frieer unn die Arwet vun dene Schullehrer deet immer schwerer werre. In de neegschde Johre deere e paar dausend Stick fehle, unner annerem aach dodeweje, weil weje dene ganze Belaschdunge immer mie die Alderschgrenz nimmi pagge kennde.
Es ess jo heitsedaachs mettunner schun nit ääfach met manche uffsässische unn vewehnde Kinn, aach wann’s jo Gott sei Dank noch e Haufe annere gibt. Die Schullehrer hunn’s awwer noch nie ääfach gehatt. Aach frieer vor zich Johr, wie’s uff jedem Dorf noch ääner gebb hot, war das schun so geweescht. Alle Sorde vun Kinn harre se vor sich hogge unn muschde bei e paar Klasse gleichzeidich Schul halle, unn das noch dezu in alle Fächer. Gemäänehand ware se dodebei zimmlich streng unn so manch ääner hot’s dodemet iwwertrebb. Fa Zucht unn Ordnung in de Schul ess de Stegge genumm worr unn uff die Art kammer vestieh, dass die Schullehrer met de Zeit aach „Aaschpletscher“ genennt worr sei. Das hot awwer nit fa de Lehrer Brück gegoll. Der hot in seim Pälzer Dorf erausgestoch unner alle annere Schullehrer in de ganze Geschend. Der konnt’s ääfach nit hunn, wann e Kind e falsch Antwort gebb hot. Jetz war das jo nix Besunneres, das war bei denne Aaschpletscher aach so, awwer die selle ware wie perseenlich beleidicht, wann e Kind e Johreszahl nit wuscht orrer nit richdich schriftlich dääle konnt. Nää, de Lehrer Brück konnt das dodeweje nit hunn, weil em de Buu orrer das Meere dann weje dere falsche Antwort lääd gedu hot unn so horrer immer geguckt, ob mer nit doch vleicht im weideschde Sinn unn unne gewisse Umstänn wenichdens de Oosatz vumme richdiche Gedanggegang erkenne konnt. Immer horrer vesucht, denne Kinn Brigge se baue, dass se om Enn doch aus eichener Iwwerlechung uff’s richdiche Ergebnis kumm sei. Im ganze Dorf hot mer met de Zeit dodeweje nore vum „Briggebauer“ gesproch, unn das war nit als Uuznome vun seim Noonome gemäänt, nää mer hot’s als e Art Auszäächnung vestann. Unn dass die Schulkinn sich getraut hunn se melle, horrer sich in de meerschde Fäll uff Pälzer Platt menne unnerhall.
In de sechsde Klass hot de Briggebauer emol gefroot, was fa Keenich mer im Johr 800 in Rom zum Kaiser gekreent hätt. Do hot sich de Helmut gemeld’t unn saat: „Das ess bestimmt de Alexander de Große geweescht!“ „Siehsche, Helmut, dasdoo hosche jetz vor Uffrechung e bissi dorchenanner brung“, saat do de Briggebauer, „awwer es gieht schun in die richdich Richdung, der Keenich, wo mer suche, werd aach ‚de Große‘ genennt. Iwwerlee emol, wie hääßt dann de Schuhmacher-Vedder, wo negscht zwää Meder groß ess unn im letschde Haus uff de rechde Seit in de Uwwergass wohnt?“ Do hot de Helmut nor e korzer Moment iwwerleet unn dann kam’s, wie aus de Pischdol geschoss: „ Herr Lehrer, Kall de Große ess im Johr 800 in Rom zum Kaiser gekreent worr!“ In seiner Ausbildung hatt de Briggebauer so Ooleidunge fa Schul se halle bestimmt nit gesaat kriet, nää das ess bei em vun inneraus kumm, das war ääfach sei Nadur. Noo de Prob vum Männergesangveein horrer mol in de Wertschaft vezehlt: „Wissener, ehr Leit, e Mann, wo ebbes uff em Kaschde hatt, hot emol gesaat, mer sollt met de Kinn in de Schul nit umgieh, wie wammer im Friehjohr de Wei vum letschde Herbscht in Flasche abfille wollt, nää, mer sollt vesuche, in ne drin e Feier oosestegge, dass se geere ebbes lehre unn vor allem ehr Vestand gebrauche, dass se mol gut dorch’s Lewe kumme. Siehner, unn dodefror, dass sell Feier nit ausgieht, muss mer ab unn zu e bissi nooleeje, bei dem ääne e bissi wenicher, bei dem annere e bissi mie unn bei manche ganz arich.“
De Erwin, wo schun es dridde Johr in de vert Klass gehockt hot, war ääner vun dene, wo rer besunnersch uff die Spring helfe muscht. Dodeweje hatt de Erwin aach ganz vorne im Eselsbänggelche sei Platz. De Briggebauer hätt ne jo jetz doch geere in die neegscht Klass vesetzt, awwer im Rechele hatt de Erwin halt ganz große Schwierichkääde. „So Erwin, jetz saamer mol, was gibt dann 7 x 7? Loss der nore Zeit unn du emol fescht iwwerleje!“ „Mhm“, hot do de Erwin erumgekrockst unn sich om Kopp gekretzt, „mhm, das ess nit so ääfach...“ Im Rechele hatt’s de Briggebauer besunnersch schwer, weil’s do jo klare Ergebnisse gebb hot. Neineverzich ess halt neineverzich, do konnt mer schlecht nommol hinne- orrerr newerum frooe. Jedefalls, de Erwin konnt sich zu kääner Antwort dorchringe. Die Kinn ware gespannt wie e Flitzebooe, was ehr Lehrer jetz mache deet... Der saat uff äämol: „ Die 7 ess scheint’s nit dei Glickszahl. Vezehl mer dann emol, wivvel 3 x 50 gibt.“ „Uah“, saat de Erwin do, das mischt alleweje weit iwwer hunnert sei, awwer so ganz genaau kann ich das nit soo!“ „Die Richdung stimmt schummo“, hot de Briggebauer Mut gemach, „ich gewwe der jetz emol e Beispeel: Stell der mol vor, es ess Okdower unn es ess Zeit, fa die Rummele vorm Froscht häämsehole. Die Rummele sein ausgemach unn leije in drei Reihe uff em Agger. In jeder Reih leije fuffzich Stick. Jetz iwwerlee emol, wivvel gibt das dann sesamme?“ De Erwin hot on die Deck geguckt, hot sei Stern in Falde geleet unn hot als hie- unn her simeleert. On seine Libbe hot mer gesieh, wie rer im Kopp sei Rummelerechnung gemach hot. Dann endlich saarer: „Mhm ... drei Reihe met fuffzich Rummele ... Moment ... das gibt ... so stigger zwää Karre voll! Awwer nore, wammer aach die Oosteller nimmt, sunsch gibt’s noch e halwer dezu.“ Do ess iwwerm Briggebauer sei Gesicht e Oofluch vun Lache gehuscht: „Erwin, du besch halt e Prakdigger, es anner Johr vesuche mer’s emol in de neegscht Klass met der.“ Das war de Briggebauer, wie mer ne gekennt hot. Die Kinn hunn gemerkt, dass ehr Lehrer es gut menne all gemäänt hot unn dass se kää Angscht vor em se hunn brauchde. Doch, jedes ess geere in die Schul gang unn iwwerhääbt hunn wahrscheint’s nirchendwo die Buwe schneller die Kapp gezoo unn die Meed flingger e Knicks gemach, wann ne de Herr Lehrer im Dorf begeent ess, als wie in deem selle Dorf in de
Palz.
Die Aaschpletscher hunn sich kenne nit halle bes in die heidich Zeit, die sein Gott sei Dank ausgestorb, awwer die Sach met dem Feier, die vezehlt mer heit dene junge Leit, wo Schullehrer werre wolle, glei om Oofang vum eerschde Semeschder ...

2003, Kategorie: Prosa, Platz 1
Kein Audiobeitrag verfügbar!

Em Kaiser sei neie Kläärer
orrer
Vun Kinschtler unn annere Leit . . .

Norbert Schneider, Rehborn

Vor verzeh Daach war ich met meiner Fraa in ere Ausstellung met Kinschtler aus em 19. unn 20. Jahrhunnert. In dem eerschde Raum war e Kandinsky ausgestellt unn aach e paar van Gogh. Dem sei Bilder gefalle mer besunnersch gut, awwer vor allem die aus seiner Zeit in Siedfrankreich met dene helle Farwe. Diedoo Bilder ware aus seiner Friehzeit unn harre so e erdbrauner Grundton unn hunn so e duschderer Indruck uff mich gemach. Awwer trotzdem ware se ganz schee. Dann sein ich ums Eck in de neegschde Saal unn hunn vor eme Datumsoozeicher gestann. E Daach aus em Johr 1971 war oogezeijt. Do hunn ich zu meiner Fraa gesaat: „Gummol, do ess jo es falsche Dadum ingestellt, wahrscheint’s war vor korzem de Strom ausgefall.“ Do hot mei Fraa gelacht unn saat: „Nää, nää, die Oozeich hot e Nummer, das ess e Kunschtwerk.“ Unn tatsächlich hot newer dem Abberat e Zeddel gehonk, wo druffgestann hot: „Das Kunstwerk lässt sich als melancholischer Versuch lesen, Zeitgebundenheit gerade durch das Insistieren auf der Benennung eines Datums außer Kraft zu setzen!“ Jetz guck emol dohiene, wer hätt dann on so ebbes gedenkt! Ganz vorsichdich hunn ich mich dann umgedreht unn hunn geguckt, ob iwwer dem Aschebecher met dem ingebaude Abfalläämer, wo ich korz vorher mei Bananeschal eninngeschmess hatt, nit aach so e Beschreiwung hängge deet. Awwer do harrich noch emol Glick gehatt unn es war werklich e Abfalläämer.
Beim neegschde Kunschtwerk muscht ich aach seerscht stutze, awwer es war e Rohme drum unn dodeweje muscht’s jo aach Kunscht geweescht sei. Newedroo hot als Erläuderung gestann: „Der Künstler ist ein Vertreter der Ästhetik der souveränen Nachlässigkeit . . .“ Do ess mer eerscht bewuscht worr, was ich doch fa e Kunscht- banaus sei. Ich hatt neemlich bei meer gedenkt, wann bei uns in de Schul in de 5. Klass e Kind so e Bild abgewwe deet, mischt mer sich Gedangge mache unn sich glei mol e Termin beim Schulpsychologe gewwe losse. Derdoo Saal hatt’s in sich, do war neemlich noch e Bild, das war e bloo Leinwand unn alles in dem selwe Blooton gehall. Newer mer ess e Fraa ganz neegscht met ehre Brill on das Bild droo, fa genaau se gugge. „Gell“, saarich do, „do freet mer sich doch, warum der Kinschtler das Bild nit ferdich gemolt hot. Dasdoo ess jo bestimmt nore de Hinnergrund.“ Hot die mich oogeguckt, wie wann ich se nit all hätt . . . „Haben Sie denn die Erläuterung nicht gelesen? Da steht doch: `Das Werk setzt Farbe als geistige Qualität frei´!“ „Ach, wann das so ess, ess das jo ganz klar“, saarich do, „awwer dass die geistiche Qualideet nore bei dere blooe Farb freigesetzt werd, das ess doch komisch.“ Unn dann hunn ich weirer gefroot: „Was määne Sie dann als Kunschtkennerin, deet mer jetz zu weit gieh, wammer die Behauptung uffstelle deet, dass der Kinschtler wahrscheint’s Alko- holprobleme gehatt hot? Unn korz vor so ere Entzuchstherapie horrer nommol so richdich in ere blooe Phase losgeleet?“ Hot die bleed Kuh mich doch ääfach stieh geloss unn ess ab in de neegschde Saal, ohne ää Wort Losung se gewwe! So langsam ess in mer drin es Gefiehl hochkumm, dass die eichendliche Kinschtler in dere Ausstellung nit die Moler ware, nää, die eichentliche Kinschtler ware die, wo die Beschreiwunge uff’s Babier brung hunn, was der Määschder vun dem jeweiliche Werk zum Ausdruck bringe wollt. Do muss mer schun kreadiv sei unn e Haufe Fandasie entwiggele.
Ich sein dann aach weirer in de neegschde Saal unn hunn mich bei ere Besuchergrupp debeigestellt. Jedes hot so eme Museumsmensch zugelauschdert, wie der ebbes vezehlt hot iwwer drei Stigger Eiseschiene unn, ich hunn se genau gezehlt, siwwe annere Eisedääle, wo uff erer Fläch vun stigger 20 Quadratmeder uff em Borrem vedäält erumgelee hunn. Ich sein jo immer prakdisch ingestellt unn so war mei eerschder Gedangge: Eh, dasdoo wär ebbes fa de Alteisehännler. Das geeb sogar noch e paar Euro. Do hot der Mann vum Museum oogefang se vezehle: „Meine Damen und Herren, Sie sehen hier ein berühmtes Kunstwerk von Joseph Beuys mit dem Titel „Haltestelle“. Hintergrund ist die Erinnerung des Künstlers an seine Jugend, als er in Kleve von einer bestimmten Straßenbahnhaltestelle aus seinen Schulweg aufnahm. Die verstreuten Eisenteile erinnern daran, dass sich in unmittelbarer Nähe ein eisernes Preußendenkmal befand. Die Komposition zwischen dem Material selbst und der Anordnung der Gegenstände erzeugt beim Betrachter eine faszinierende Spannung.“ Die Leit drum erum hunn all zustimmend genickt unn e paar äänzelne hunn sogar ehrm Staune Ausdruck gebb met eme „Oh“ orrer „Ah“. Das Ganze hot mich direkt on die alt Geschicht vun dem Kaiser seine neie Kläärer erinnert.
Ich hunn noch fa mich gedenkt: Mei liewer Mann, der Beuys hot’s geress, der denkt on e paar Sache aus seim Lewe serick, leet ebbes uff de Borrem unn die annere Leit dun ne als großer Määschder feiere. Insgeheim muscht der sich zu seine Lebzeide doch ins Faischdche gelacht hunn. „Vun dere Spannung merk ich awwer nix!“, saarich do, „das ess doch dem Beuys sei Problem, wann der alsemol on sei Schulzeit serickdenkt. Was brauch der dann anner Leit dodemet se belaschde unn dene ganze Kruusch fa Kunscht aussegewwe? Ei, wisse Se was, ich hunn als klää Kind in de Kinnerschees in unserm gepläschderde Hof vor unserm Haus als zugeguckt, wie mei Oma in de Friehjohrssunn Grumbeere gescheelt hot. Do kann ich Ihne aach e Rädche vun meiner Kinnerschees, e paar Plaschderwagge, e Äämer voll Grumbeerschale unn e Hoornool vun meine Oma vorbeibringe. Mache se mer mol e oostännicher Preis!“
Wie do e ganz wild Gepischber oogang ess unn mich die meischde Leit wie e Gewaltvebrecher gemuschdert hunn, wollt ich mer die ganz Sach nit länger oodu unn do hunn ich mich Richdung Ausgang uffgemach. Awwer vorher hunn ich mich uff e Bank serickgezoo, hunn die Rickseit vun dere Ausstellungsinformation unn e Stift genumm unn dann hunn ich oogefang, met große Buchstawe se schreiwe . . . Wie ich ferdich war, hunn ich dene Zeddel on dem Aschebecher met dem ingebaude Abfalläämer feschtgemach, wo ich vorhiene mei Bananeschal eninngeschmess hatt. Jetz konnt jeder Kunschtliebhawer lese: „Dieses Objekt gewinnt seine Spannung dadurch, dass es den Betrachter in die Lage versetzt, das Nützliche vom Unnützlichen zu differenzieren. Dies impliziert beim Betrachter das Gefühl des Loslassens von lieb gewonnenen, aber im Fortlauf der Zeit als subjektiv wertlos erachteten Gegenständen. Die persönliche Pertimikulation sowie die mit ihr korrespondierende hypertoktische Verzahnung von Gefühl und Handlung lassen die Gedanken des Betrachters in ein Meer der Phantasie münden.“
So, hunn ich gedenkt, jetz sein ich aach e Kinschtler!

Anmerkung:
Die in der Geschichte aufgeführten Erläuterungen zu den Kunstwerken sind Originalzitate zu Exponaten einer Ausstellung im Kunstmuseum Bonn im August 2005

2006, Kategorie: Prosa, Platz 1
Beitrag anhören: mawdh-2006-kaiser.mp3 (4,37 MB)

Blaggisch Sunn

Norbert Schneider, Rehborn

Die ganz Zeit war er do,
der dunkle Blagge
in de Wohnstubb uff de Dabeet,
wo rer als klääner Bub,
wie rer noch nit
richdich lääfe konnt,
met seine Fingercher
immer annegeritscht ess,
fa sich se halle
weje dere Stuf.

Jetzt ess er fort …
Alles ess nei dabezeert,
alles frisch gestrech,
alles piggo-bello.
Wie werd die Wand
wirrer schee hell,
wann eerscht die Sunn
met ehre ganze Kraft
uff die sell Stell fällt!
Dann leicht alles!

Awwer,
kann e Sunn
heller strahle
unn mieh Licht gewwe
unn wärmer mache
wie e Blagge vun
klääne,
verschwitzde,
babbische
Fingercher …?

2007, Kategorie: Lyrik
Beitrag anhören: mawdh07-blaggisch_sunn.mp3 (1,56 MB)

E schee hääß Tass Kaffee . . .

Norbert Schneider, Rehborn

Person steht auf der Bühne, spricht das Wetter am Tag der Endausscheidung an und wendet sich ans Publikum, z. B.
Uah, was ess das heit so schee warm, wann ich do serickdengge on de Januar, wie ich in de Stadt war, fa im Schlussvekääf e paar Schnäbbcher se mache. Do war vleicht e Sauwerrer. Do hunn ich nix wie gemach, dass ich ganz schnell vun ääm Lare in de anner kumm sei. Trotzdem war ich nass bes neegscht uff die Haut unn was harrich do Luscht uff e schee hääß Tass Kaffee kriet. Gut, in so e normal Café wollt ich mich nit setze, das dauert mer immer so lang, bes die Bedienung kimmt, dann die Bestellung uffnimmt unn dann de Kaffee bringt. Nää, irchend so e Kaffeeshop hätt mer gelangt, wo mer uff de Stipp sei Kaffee kriet. Die Fußgängerzon enunnergeguckt, die Fußgängerzon enuffergeguckt, do siehn ich doch in stigger hunnert Meder Entfernung e Fohne met ere Kaffeebohn, wo dämbt. (reibt sich vor Vorfreude die Hände) Nix wie ab dorch dene Ree in die Richdung vun dem Tchibo-Shop.
Vor mer war e Fraa on de Reih, wo grad e Kaffee-Serwie kääfe wollt . . .
(berichtet betont langsam, mit Pausen) Unn ob das Gescherr aach spielmaschinefescht wär . . . hot se gefroot . . . unn ob’s aach e Nookääfgarandie geeb? . . . Unn wann, wie lang? . . . wollt se wisse. Dann hot se sich das Ganze noch emol in e annerer Farbkombination zeije geloss . . . Ei, die wär jo aach ganz schee . . . Awwer se kennt sich jetz nit entscheide . . . Se wollt dann doch nommol liewer ehr Mann frooe, was der zu dere ganze Sach soo deet (versucht zu bestellen): „Gun Tach, ich hätt geere e schee hääß . . .“
(berichtet betont langsam weiter) Awwer wo se jetz schummol do wär, wollt se doch emol noo dere Bettwäsch im Oogebot gugge . . . Uff wivvel Grad mer se wäsche mischt . . . Unn ob das Spannbettduch aach nit so schnell ausleijere deet unn alsfort so unneerisch Zeich . . Ei du mei liebschder Gott, in dere selwe Zeit, bes ich mei Kaffee krie, bringe anner Leit e Kind uff die Welt! (versucht zu bestellen) „Gun Tach, ich hätt geere e schee hääß . . .“
(berichtet betont langsam weiter) Unn wie das met dem Tooschder aus dem letschde Proschbektheftche wär . . . Ah, ausvekääft! Das wär awwer schad! Ob mer dene dann met dem do iwwe uff dem Regal vegleiche kennt . . Eh, do seimer awwer neegscht die Hämmeridde ums Hoor in die Gallestää geschoss! Was macht mer nit alles fa e schee hääß Tass Kaffee bei dem Sauwerrer!
Endlich war ich on de Reih unn dann hunn ich bestellt: (ist erleichtert unn strahlt) „Gun Tach, ich hätt geere e schee hääß Tass Kaffee met eme Schuss Millich, awwer kää Zugger!“ Do seet doch das Weibsmensch hinnerm Trese vun dem Tchibo-Shop: „Mein Herr, Sie können gern ein abgepacktes Pfund unseres Spitzenkaffees aus unserem Sonderangebot auswählen, dort hinten in die Mühle geben und dann zuhause das volle Aroma in aller Ruhe genießen!“ (verrollt die Augen und ereifert sich) Do hot mers awwer gelangt unn do hunn ich das Trulsche oogefahr: „Dunnerkeil, dasdoo muss mer sich emol vorstelle, jetz ess mer in eme Kaffeegeschäft unn kriet bei dem Sauwerrer, wo mer vun dem Ree bletschnass ess, noch nit emol e Tass Kaffee se tringge. Ich will se jo nit geschenkt hunn, ich deet se jo sogar bezahle. Alle Gelumbs hunner, nore kää Tass Kaffee kriet mer bei Eich. Mer määnt, mer wär in eme Kruuschlare! Do heert sich doch alles uff! Mich siehner dojinn nimmi, das stieht emol fescht!“
Met so eme digge Hals hunn ich mich dann uff de Häämweech gemach, awwer unnerweechs hunn ich on dem rore Lichtche vun de Tankuhr gesieh, dass ich ganz dringend Benzin gebraucht hunn. Ich sein dann on de neegschde Tankstell abgeboo, es war e Shell-Shop. Als Allerseerschdes sein ich eninn on die Kass unn hunn zu dem Mann hinnedroo gesaat (mit stechendem Blick und gestrecktem
Zeigefinger): „Herr Tankmääschder, bevor ich bei Eich tangge, muss ich seerscht wisse, ob mer Eier Spitzebenzin ferdich ins Audo fille kann, orrer ob mer’s bei Eich seerscht als Pulver im Kanischder
vepackt häämschlääfe unn dert oorehre muss, bevor mer’s met Genuss unn dem volle Aroma unn met eme Trichder in de Tank schirre kann!“
Der Mann hinner de Kass hot geguckt wie e Audo unn saat, er deet iwwerhääbt nit vestieh, was ich wollt, ob mer’s vleicht nit gut wär unn ob er vleicht de Doggder rufe sollt. „Wisse Se was, das macht gar nix, wann Se mer nit folche kenne,“ saarich, „schengge Se mer nore emol glei e schee hääß Tass Kaffee in, awwer halle se e bissi druff, weil de McDonalds hot Schuh-Woche, do muss ich mer e Paar Winderstiwwel hole, unn dann will ich mer hinnerher noch beim Aldi die Hoor schneire unn e paar Dauerwelle leeje losse . . .“

2008, Kategorie: Szenische Darstellung, Platz 1
Beitrag anhören: mawdh08s_eScheeHaesTass.mp3 (7,23 MB)

Schnauser . . .

Norbert Schneider, Rehborn

Du seesch, er hätt sich solle nor de Arme breche,
der klääne Gauner do, beim Kerschestribbe!
Loss gut sei, nore zwää, drei Hännvoll dun der fehle
do uff em Herd im große Inmachdibbe.

Du seesch, so ebbes derft mer jo nit dorchgieh losse,
weil speerer kennde das Vebrecher gewwe!
Wie war das dann vor sechzich Johr? Mach nor schee dusma
Warsch selbsch debei, fehrsch heit e orntlich Lewe.

Du seesch, das wär e Sinn: beim Nochber Kersche strenze.
Das wär vebott, wär geje die Gebode!
Ich wuscht gar nit, dass du uff deine alde Daache
uff äämol noch so fromm werrsch, alder Schode.

Heer zu! Uns Herrgott gunnt dem Bub bestimmt die Kersche
bei all deim Schenne do, deim selbschtgerechde.
Hunn aach geschnaust! Se schmegge däberlich! Genaau wie
im Herbscht dei Quetsche, die wormische, schlechde . . .

2009, Kategorie: Lyrik, Platz 5
Beitrag anhören: schnauser.mp3 (2,58 MB)

„Mem Odysseus kammer nit kuschele . . . !“
orrer:
Iwwer die Trepp in die Juchendzeit

Norbert Schneider, Rehborn

Geschdern war ich sesamme met meiner Fraa in meim Elderehaus, wo jetz leerstieht. Mei Fraa hatt noch ebbes in dem alde Rundbooekeller met dem gestambde Lehmborrem se erlediche unn ich sein in dere Zeit dene lange Hausgang ehinner unn die Trepp enuffgang. Heit ess se aus Traverdin, vor verzich Johr war die Stee noch aus Holz geweescht. Die ewwerschde zwää Tritt harre immer geknaarzt, do hatt mer kenne noch so sachde ufftrere, die harre immer Stimme gemach.
Die eerscht Stubb owwenuff glei newer de Trepp war die Schlofstubb vun meine Eldere. Jedes Mol, wann ich als junger Kerl samschdaachs uff die Danzmussik gang war, hatt mei Mudder e sammegezooenes Paar Strimp in die Deer geleet, dass die jo nit zuflabbe konnt. Se hatt wolle neemlich sell Knaarze heere unn heit hunn ich on dere Stell als noch im Ohr, wie mei Mudder sich in dem Moment erumgeleet unn vor Erleichderung dief dorchgeschnauft hatt: De Bub war dehääm. Es war em nix basseert. Alleritt war mer oogetermt worr: „Fahr mer nore nit met eme Besoffene. Liewer hole mer dich!“
Im eerschde Stock uff em Gang hinne links war die ehemalich Stubb vun meim Brurer unn meer. Zwää Bedder harre dringestann unn e Eelowe. Wie fa mei Brurer – er ess sechs Johr älder wie ich – dann met de Zeit e eije Stubb abgedäält worr war, ess fa mich e Schreibdisch eninnkumm unn dezu e Bicherregal. Es war schun e komisch Gefiehl, wie ich die Deer uffgemach hunn: Mer war’s uff äämol so vorkumm, wie wann ich uff Besuch in mei Juchendzeit kumm wär. Mei Konfermandebild met dem Spruch aus em 1. Korindherbrief hot noch newerm Fenschder gehonk. Die links Wand met dere alde Dabeet war ganz leer, nore e paar Wanzelecher ware se sieh. Do hatt frieer manchemol de `Star-Schnitt´ aus de „Bravo“ gehonk unn newer de Deer uff dem Bicherregal hunn noch e paar vun dene Bänn gestann, wo ich als Bub geles hatt: die „Sagen des klassischen Altertums“, „Deutsche Götter- und Heldensagen“, „Schild des Glaubens“, „Berühmte Entdecker“, e Fußballbuch vun de Welt- määschderschaft in England met Sammelbilder vun ARAL unn e Lexigon aus dere Zeit. Rechts newe om Rand vun dem allerunnerschde Regalbreet hot ganz schepp mei alder Schlofbär gehockt, wo aus dere Zeit gestammt hot, wie ich noch e Stobbelhuppser geweescht war. Er hot werklich bees ausgesieh: Äa Bää war ab, das anner war ausgehonk unn hot do erumgebambelt, ää Aau hot gefehlt, das hellbloo Leibche hatt kää Knepp unn war veknoschdert unn dezu war ää Ohr ingeress . . .
Wie mer der vetraude Geruch vun dem Bohnerwachs unn dene alde Mewel in die Nas steijt, do ess mer`s jo uff äämol, wie wann ich Gespreecher heere deet. Seerscht e bissi weirer fort unn zimmlich undeitlich. Awwer dann alsfort neegschder, bes ich se om Enn immer besser vestiehn . . . Ei, will do ääner Spuchde met mer mache? Uff äämol heer ich ganz deitlich e Knodderstimm: „Schaut euch diesen zerlumpten Kerl an, man muss sich schämen, dass man zusammen mit solch einer Gestalt auf dem selben Regal stehen muss! So einer gehört in die Mülltonne! In seiner Erscheinung ist er eine Beleidigung für uns alle!“ Mer kimmt’s jo werklich so vor, wie wann die Stimm aus dere Richdung vun dene „Sagen des klassischen Altertums“ kumme deet. Ei, allemol, das Buch dut rerre! Unn dann noch e paar annere Bicher: „Wo hat er denn sein Wissen her? Doch von uns!“ „Wir haben für seine Bildung gesorgt!“ „Uns hat er es zu verdanken, dass etwas aus ihm geworden ist!“
Do krien ich met, wie mei alder Schlofbär met dem ausene Aau unn dem abbene Bää met ganz ruischer Stimm Losung gibt: „Ehr ehrwürdiche Bicher, allemol horrer sei Wisse vun so Leit wie eich. Do horrer gelehrt, was frieer basseert ess, wie die veschiedene Dääle vun de Welt entdeckt worr sei, wie unn vun wem wichdiche Sache erfunn worr sei. Ehr hunn ne gescheit gemach. Das stimmt schun! Awwer soon’t emol ehrlich: Met wem vun eich horrer jemols gekuschelt? Wene vun eich horrer in de Arme genumm, wie rer Fiewer hatt? Unn on wem vun eich horrer sich feschtgeklammert, bes er Ruh gefunn hot unn in de Schlof gefall ess? Mei Kopp ess wie oft ganz blott worr, wie sei Träncher die Bagge erunnergelääf ware, weil er alsemol weje seim Bauchweh hatt heile misse. Wissener, vun eme Odysseus kammer bestimmt lehre, wie mer sei Kopp gebrauche kann, dass mer aus ere schlimme Laach wirrer erauskimmt. Awwer eme Odysseus kammer kää Sorje vezehle, dem kammer nit sei Lääd klaae, wammer met Nochbersch Manfred beim Kliggere Krach kriet hatt. Bestimmt kääm vun eich horrer stolz vezehlt, dass er nummedaachs beim Bolze drei Dore geschoss hatt! Unn kääm vun eich horrer gebeicht, dass er ganz allää die groß Lääder in de Scheier enuffgestee war, wo’s de Vadder doch extra vebott hatt! Siehner, awwer meer horrer so Sache vezehlt. Ich wääß veel mie vun em wie ehr all sesamme. Ehr hunn all fa sei Kopp geschafft. Awwer ich war so ebbes wie sei Freind! Meer horrer all die Sache oovetraut, wo rer uff em Herz gehatt hot unn wo ne gedrickt hunn . . .“
Dann war’s e Aaueblick ganz ruisch in meine alde Stubb, bes ich vun weirem die Schritt vun meiner Fraa geheert hunn. Glei druff hot se die Deer uffgemach unn saat: „Im Keller drunne sein ich ferdich, vun meer aus kenne mer gieh.“ Uff ääne Schlaach war der Zauwer vorbei unn ich saat nore: „Gieh doch grad als schummol vor, ich kumme glei noo, ich muss nore noch eme Juchendfreind die Ehr ooduu.“ Mei Fraa hot e bissi vewunnert geguckt, ess dann awwer schun emol vorgang. Wie ich dann wirrer allää war, hunn ich mei verobbder Schlofbär uff es zwettewwerschde Breet genaau in die Mitt uff Aaueheeh hiegesetzt unn die Bicher hunn ich all drumerum uffgestellt. Do ess mer’s doch werklich so vorkumm, wie wann der Schlofbär met seim ääne Aau, wo rer noch hatt, e Petzaau in mei Richdung gemach hätt. Grad so als wann er hätt wolle soo: „Danggeschee, bei uns zwää hot sich nix geännert, meer zwää halle fescht sesamme, do kann kumme, was will, grad so wie frieer in de alde Zeide . . . “

2010, Kategorie: Prosa
Beitrag anhören: 2010_Odysseus.mp3 (18,80 MB)

Ende der Beiträge zur Pfälzer Mundart.

Beiträge nach Jahrgängen sortiert:
2010 (2 Beiträge)
2009 (2 Beiträge)
2008 (2 Beiträge)
2007 (2 Beiträge)
2006 (2 Beiträge)
2005 (2 Beiträge)
2004 (2 Beiträge)
2003 (2 Beiträge)
2002 (2 Beiträge)